تبلیغات
انتظار سرخ - یهود و انتفاضه از ریشه تا امروز

آیت الله شاه آبادی : شیطان ، سگ درگاه خداست. اگر کسی با خدا آشنا باشد به او عوعو نکند و او را اذیت نکند. سگ در خانه ، آشنایان صاحب خانه را دنبال نکند....چهل حدیث - امام خمینی
 
  یهود و انتفاضه از ریشه تا امروز [عمومی , ]

 

<:P:>:: فلسطین نام سرزمینی با وسعتی معال 27000 كیلومتر مربع1 است كه در خاورمیانه و شرق دریای مدیترانه قرار دارد. این كشور حلقه اتصال سه قاره آسیا، آفریقا و اروپا است و قلب جهان عرب نام گرفته است. هجوم یهودی‏های مهاجر به این كشور و تأسیس دولت یهود و رژیم صهیونیستی، با نام جعلی اسرئیل، عملاً فلسطین از جهان اسلام جدا شده و غاصبانه در اختیار یهودی‏های صهیونیست قرار گرفت.
در این مقاله سعی شده است، به سؤالاتی چون «زمینه‏های تشكیل دولت یهود چه بوده است؟ چه راه حل‏هایی در قضیه بحران فلسطین تاكنون ارایه شده است؟ ریشه‏های ظهور انتفاضه چیست؟ و سرانجام اینكه چه رابطه‏ای میان فلسطین و جمهوری اسلامی ایران وجود دارد؟» پاسخ داده می‏شود:

<:P:>نوشته : محمداسماعیل خدادادی

الف. زمینه‏های شكل‏گیری دولت یهود
1. نقش تئودور هرتزل
در سال 1895 م در پاریس، كتابی به نام «دولت یهود»، توسط تئودور هرتزل (1904 ـ 1860 م) كه اهل بوداپست مجارستان و خبرنگار بوده است، به انتشار رسید، دو سال بعد طرح تشكیل دولت یهود در سال 1897 م در اولین كنگره صهیونیست‏ها در شهر بازل سوئیس مورد تأكید قرار گرفت.2 اینكه در كجا باید دولت یهود را تأسیس كرد و سرزمین موعود یهودی‏ها را تحقق بخشید، مناطقی چون آرژانتین، اوگاندا در آفریقا و طرابلس در لیبی مد نظر یهودی‏ها قرار گرفت كه بنا به دلایلی رد شد و سرانجام فلسطین، به عنوان وطن ملی یهود مورد توافق یهودی‏های صهیونیست و نظام سلطه جهانی، به سركردگی انگلیس قرار گرفت. یهودی‏ها فلسطین را به دلایل زیر برگزیدند:
ـ صهیونیست‏ها می‏گویند، یكی از بزرگ‏ترین عبادتگاه‏های یهودیان، یعنی معبدی كه متعلق به هیكل حضرت سلیمان است، در بیت المقدس قرار دارد.
ـ به لحاظ تاریخی آنها معتقدند كه این سرزمین وابسته به قوم یهود بوده كه اقوام خارجی آنها را از آنجا اخراج كرده‏اند، ولی منابع تاریخی تأكید دارد كه مسجد الاقصی، همچون كعبه، از آغاز خلقت مكان مقدس بوده، به تدبیر و الهام الهی ساخته شده و در زمان حضرت داود (ع) و فرزندش حضرت سلیمان (ع) تجدید بنا شده است. بنابراین، اصلاً وجود هیكل حضرت سلیمان در زیر مسجد الاقصی توطئه‏ای بیش نیست كه از طرف صهیونیست‏ها، برای ویرانی مسجد الاقصی از طریق حفاری‏ها و ایجاد تونلی در زیر آن مطرح شده است.3
از طرفی تا آنجا كه تاریخ به یاد دارد، در سرزمین فلسطین 3500 سال پیش از میلاد، اقوام سامی از قلب حجاز به سوی مصر، عراق، سوریه، لبنان و فلسطین كوچ نموده و اقوامی چون اعراب كنعانی در فلسطین سكنی گزیدند و حدود دو قرن قبل از میلاد، دولتی تحت عنوان كنعانیه را در آنجا تأسیس نمودند. در سال 1225 ق م، قوم بنی اسرائیل، به همراه حضرت موسی در فلسطین سكونت كردند. حدود هزار سال پیش از میلاد، اقوامی به نام فلسطینی كه از دریای اژه آمده بودند، به این ناحیه راه یافته و جای كنعانیان را گرفتند. بعدها حضرت داود و سلیمان پیامبر، دولت‏هایی در این سرزمین به وجود آوردند. فلسطین در طول سالیان دراز و در جنگ‏های حادث شده بین قدرت‏های دنیا، دست به دست می‏شد تا اینكه در زمان خلیفه دوم، یعنی عمر به دست نیروهای اسلام افتاد. 4
2. مهاجرت یهودیان به فلسطین
یهودی‏های مستقر در فلسطین در سال‏های 71 ـ 1170م، تنها 1440 نفر و در آغاز قرن 19 به 8000 نفر و در سال 1880م، حدود 20000 نفر و در سال 1918م، این رقم به 56000 نفر رسید. مهاجرت یهودیان، پس از اعلامیه بالفور (1917م) شدت گرفت. در بین جنگ جهانی اول و دوم كه فلسطین تحت قیمومیت دولت انگلیس در آمد، انگلیسی‏ها در فروش اموال متعلق به دولت قیمومیت به یهودیان سرمایه دار هیچ گونه دریغی نداشتند. یهودی‏های مهاجر در فلسطین هر لحظه بیشتر و بیشتر می‏شوند، تا اینكه در سال 1947 م تعداد آنها به 629000 نفر و در سال 1948 م، پس از تشكیل دولت یهود به 760000 نفر رسید. شش ماه از تاسیس دولت یهود نگذشته بود كه تعداد یهودی‏های مهاجر به فلسطین را 101828 نفر ذكر كردند.5
3. مساعدت انگلیس در تشكیل دولت یهود
سومین عامل در شكل‏گیری دولت یهود، خیانت دولت انگلیس است، با باز گشایی كانال سوئز در نیمه دوم قرن 19 و اشغال مصر توسط انگلیس، و دعوت انگلیس از آمریكا برای حضور در جنگ جهانی اول علیه آلمان، انگلیس‏ها به صهیونیست‏ها قول مساعد دادند كه وعده‏های خود به صهیونیست‏ها را برای تاسیس كشور مستقل صهیونیستی به انجام برسانند.
بالفور وزیر خارجه وقت انگلیس در نامه روتشیلد [Rothschild]صهیونیست فرانسوی كه در خواست كرد، پس از پایان جنگ جهانی اول، انگلیس بپذیرد كه فلسطین وطن ملی یهود باشد و در جهت تأسیس دولت یهود در فلسطین از هیچ تلاشی فروگذار نكند، در دوم نوامبر 1917 م با صدور اعلامیه‏ای پذیرفت و اعلام داشت، دولت بریتانیا مساعدت خود را در اجرای اهداف فوق به نحو احسن عمل خواهد كرد.6
نیروهای نظامی انگلیس، 27 روز پس از اعلامیه بالفور، وارد بیت المقدس شدند و در كنفرانس «سان‏رمو» قیمومیت انگلیس بر فلسطین به رسمیت شناخته شد. در 30 ژوئن 1920 سر هربرت سامویل، یهودی انگلیسی از سوی دولت انگلیس با سمت كمیسر عالی، وارد فلسطین شد تا یك حكومت غیر نظامی بر فلسطین را سازمان دهد. او در فلسطین اشغالی اعلام داشت، بر اساس تصمیم متفقین و قدرت‏های وابسته، زمینه مناسب برای تشكیل وطن یهودی در فلسطین فراهم خواهد شد.
4. كشتار فلسطینی‏ها توسط مهاجرین یهود
پس از ورود یهودی‏های صهیونیست به فلسطین، گروه‏های مسلح صهیونیست‏ها دست به كشتار وسیع مردم مسلمان زدند. نمونه این كشتار را در الحصاص 1947 م و دیر یاسین در 9 / 4 / 1948 كه به مثله شدن زنان باردار ختم شد، می‏توان نام برد.
5. طرح تقسیم فلسطین توسط سازمان ملل
انگلیس كه در جامعه ملل، در 24 ژوئن 1924 سند قیمومیت خود بر فلسطین را به تصویب رساند، در سال 1947 به سازمان ملل متحد اعلام داشت كه دوران قیمومیتش بر فلسطین به اتمام رسید و در خواست راه حل كرده بود. سازمان ملل هیأتی 11 نفره از كشورهای استرالیا، كانادا، چك و اسلواكی، گواتمالا، هند، ایران، هلند، پرو، سوئد، اروگوئه و یوگسلاوی را برای طرح تقسیم فلسطین به این كشور فرستاد. در نهایت طرح تقسیم فلسطین با 7 رأی موافق از 11 رأی، به سازمان ملل ارائه و در 29 نوامبر 1948 با فشار شدید آمریكا و همكاری شوروی سابق، طرح تقسیم فلسطین به تصویب سازمان ملل رسید. قرار شد 45 درصد به فلسطین و 55 درصد به یهودیان داده شود. بیت المقدس به نام منطقه حایل (شهر بین المللی) تحت نظارت بین الملل قرار گرفت.
تشكیل دولت یهود
در 15 مه 1948، با خروج نیروهای انگلیسی از فلسطین و قبول طرح تقسیم فلسطین توسط سازمان ملل، بن گورین تأسیس دولت یهود در فلسطین را اعلام كرد. دولت امریكا پس از 5 تا 9 دقیقه، تشكیل دولت یهود را برسمیت شناخت و سیل كمك‏های نظامی، اقتصادی این كشور به فلسطین اشغالی سرازیر شد. گواتمالا دومین كشور و شوروی سابق سومین كشوری بودند كه رژیم صهیونیستی اسرائیل را به رسمیت شناختند و بدین صورت بود كه غده‏ای سرطان در قلب جهان اسلام شكل گرفت.
ب. راه حل‏های بحران فلسطین
از همان ابتدای صدور اعلامیه بالفور در سال 1917م، مبارزات مردم فلسطینی آغاز شد و در سال 1920 در بیت المقدس، اولین شورش مسلمین و مسیحیان علیه یهودی‏های مهاجر، در مراسم «موسم النبی» شكل گرفت. از آن زمان به بعد راه حل‏های نظامی و سیاسی متعددی در قضیه فلسطین به اجرا گذاشته شد كه در ذیل به توضیح آنها می‏پردازیم:
راه حل‏های نظامی
1. قیام شیخ عزالدین قسام (1935 م)؛ شیخ عزالدین قسام اهل سوریه، تحصیل كرده الازهر و شاگرد شیخ محمد عبده بود. او در سوریه به علت قیام علیه استعمار فرانسه، توسط نظامیان فرانسوی غیاباً به اعدام محكوم شد.
با اعلام این خبر، شیخ به شهر حیفا در فلسطین رفت و در آنجا به آموزش اسلامی و سازماندهی مردم پرداخت و با تشكیل گروه‏های كوچك علیه استعمار انگلیس در فلسطین، دست به قیام زد و در نهایت با محاصره كوه «یعبد» توسط نظامیان انگلیس و پس از نبرد سخت میان نیروهای قسام و انگلیس، سرانجام او و یارانش به شهادت رسیدند.7
قیام شیخ، اولین حركت نظامی‏ای بود كه توسط اسلام‏گرایان صورت گرفت و از مسجد استقلال در حیفا آغاز و پس از آن به مناطق جنین، طولكرم و نابلس گسترش یافت.
2. عملیات‏های نظامی توسط ارتش‏های آزاد یبخش عربی؛ كشورهای عربی و در رأس آنها مصر و سوریه، به صورت رسمی چهار بار، در سالهای 1948، 1967، 1973 میلادی، با رژیم صهیونیستی وارد جنگ شدند. در این جنگ‏ها تنها در سال 1973 م به طور ناقص موفقیتی كسب كردند و در بقیه جنگ‏ها، نه تنها شكست را متحمل شدند، بلكه مناطقی از خاك خود را از دست دادند. در ذیل به بررسی سه جنگ فوق می‏پردازیم:
ـ جنگ اول 1948 م؛ یك روز پس از تأسیس رژیم صهیونیستی، یعنی در 16 مه 1948م، ارتش‏های عربی از مصر، اردن، سوریه، عراق، لبنان ، یمن و قوایی از عربستان وارد فلسطین شدند. چیزی نمانده بود كه تل آویو به تصرف نظامیان عرب در بیاید كه پس از 8 ماه نبرد سخت میان یهودیان صهیونیست و سربازان عرب، سرانجام با پادرمیانی سازمان ملل، جنگ خاتمه یافت. صهیونیست‏ها از اعلام آتش بس توسط سازمان ملل نهایت بهره را بردند و با شروع عملیات علیه ارتش‏های عرب، خاك خود در فلسطین را به 77 درصد افزایش دادند.8
ـ جنگ دوم 1967 م؛ در ماه مه 1967 م، وقتی جمال عبدالناصر رییس جمهور مصر، سوریه را از احتمال حمله صهیونیست‏ها به این كشور آگاه كرد، ارتش‏های مصر، سوریه، اردن، عراق و كویت به حال آماده باش در آمدند. شوروی سابق و امریكا تصمیم گرفتند، جلوی جنگ را بگیرند و به همین خاطر سفیر شوروی سابق در مصر، شبانه ناصر را از خواب بیدار و او را از بروز جنگ منع می‏كند. ناصر وقتی از شروع جنگ منصرف می‏شود، 9نیروی هوایی رژیم صهیونیستی عملیات را آغاز و فرودگاه‏های مصر، سوریه، اردن و عراق را به شدت بمباران می‏كنند. با ورود نیروی زمینی صهیونیست‏ها به جنگ، طی مدت 6 روز، صحرای سینا، كرانه باختری رود اردن، بلندی‏های جولان، نوار غزه و بیت المقدس كه شهر بین المللی اعلام شده بود به تصرف رژیم صهیونیستی در می‏آید. این جنگ به جنگ 6 روزه معروف است.
ـ جنگ سوم 1973 م؛ در اكتبر سال 1973 م اعراب برای جبران شكست‏های گذشته خود به رهبری سادات از مصر و حافظ اسد از سوریه، عملیات غافلگیرانه‏ای را علیه رژیم صهیونیستی آغاز كردند. این جنگ كه در ماه رمضان اتفاق افتاد و به جنگ رمضان معروف است، در همان ساعات اولیه حمله ارتش‏های عرب، شكست سختی را نصیب رژیم صهیونیستی كرده بود، ولی با ایجاد پل هوایی آمریكا و كمك بی شمار آن به رژیم صهیونیستی، سرانجام عملیات اعراب متوقف و رژیم صهیونیستی توانست، از مرگ حتمی نجات پیدا كند و بدین سان امیدواری از ارتش‏های عربی به یأس تبدیل شد.
3. تشكیل سازمان‏های مسلح فلسطینی
در گیرودار جنگ ارتش‏های عرب علیه رژیم صهیونیستی بود كه برخی از فلسطینی‏ها تصمیم گرفتند، دست به تأسیس سازمان‏های مسلح بزنند، تا از این طریق، ناكامی ارتش‏های عربی را جبران كرده، شاید به نتیجه برسند و سرزمین خود را از چنگال اشغالگران آزاد سازند. اعم این سازمان‏ها عبارت بودند از:
ـ الفتح (سازمان سپتامبر سیاه)؛ این سازمان توسط تبعیدیان فلسطینی در كویت، در سال 1950 م تشكیل شد كه رهبری آن را یاسر عرفات به عهده گرفت.
ـ الصاعقه؛ این سازمان در سال 1966 م توسط حزب بعث سوریه تشكیل شد كه رهبری آن در دست «ظهیر محسن» بوده است. سازمان مذكور به شدّت طرفدار مواضع سوری‏ها به شمار می‏آمد.
ـ جبهه دمكراتیك آزادیبخش فلسطین؛ این سازمان طرفدار تفكر ماركسیستی و رهبری آن را «نایف حواتمه» و «عمر ادیب» عهده دار بودند. جبهه مذكور به انقلاب طبقه كارگر اعتقاد داشت.
ـ جبهه خلق برای آزادی فلسطین؛ رهبری این جبهه را (جرج حبش) عهده دار بود و تحت تأثیر ایدئولوژی ماركسیستی شكل گرفتند. از جمله كارهای آنها هواپیماربایی بوده است.
ـ جبهه خلق آزادیبخش فلسطین (فرماندهی كل)؛ رهبری این جبهه در دست «احمد جبریل» است؛ این گروه سخت تحت تأثیر سوری‏ها است.
ـ جبهه آزادیبخش فلسطین؛ این گروه از جبهه خلق برای آزادی فلسطین (فرماندهی كل) منشعب شده بودند و از رهبران آن می‏توان «طلعت توفیق» و «محمد العباس» را نام برد.
ـ جبهه آزادیبخش عربی؛ این جبهه توسط عراق آموزش داده شد و سلاح‏های خود را از عراق می‏گرفتند؛ رهبری آن در دست «عبدالرحیم احمد» و «ابواسماعیل» بود.
ـ جبهه مبارزات خلقی؛ این گروه از طرفداران چندانی برخوردار نبود. رهبری آن را «دكتر سمیر قو شاه» به عهده داشت.
ـ سازمان ژوئن سیاه؛ رهبری این سازمان را «خلیل البنا» به عهده داشت. سازمان ژوئن سیاه از سازمان الفتح جدا شدند و نسبت به سیاست‏های میانه‏روی الفتح اعتراض داشتند.
راه حل‏های سیاسی
تاكنون راه حل‏هایی از جانب سران دول عرب و نظام بین الملل برای حل بحران فلسطین ارائه شده است كه در ذیل به بررسی آنها می‏پردازیم:
1. طرح صلح دول عربی
ـ قرار داد كمپ دیوید؛ انور سادات رییس جمهوری مصر كه در جنگ 1973 م علیه رژیم صهیونیستی فرماندهی جنگ را عهده دار بود، بعدها با فشار آمریكا، در مقابل خواسته‏های صهیونیستی تسلیم شد. انور سادات در بهمن 1356 ه··.ش (نوامبر 1977م) به اسرائیل سفر كرد و گفت‏وگوهای صلح را با رژیم صهیونیستی آغاز كرد.10 این سفر نتیجه چندانی نداشت. در ادامه مذاكرات فوق به دعوت كارتر، سادات رئیس جمهور مصر و بگین سركرده رژیم صهیونیستی، در كمپ دیوید آمریكا، گفتگوها را ادامه دادند. سرانجام با پادرمیانی امریكا میان مصر و اسرائیل، توافق‏نامه صلح در 16 شهریور 1356 ه··.ش (7 سپتامبر 1978 م) به امضای طرفین رسید. مهم‏ترین مفاد قرار داد عبارت بود از صلح مصر و اسرائیل، یعنی پذیرش اسرئیل توسط مصر و تخلیه سینا توسط اسرائیل و استرداد آن به مصر و خود مختاری فلسطینی‏ها در نوارغزه و كرانه غربی رود اردن.11
انعقاد این موافقت نامه، انزوای كشور مصر در دنیای عرب را در پی داشت و بدین ترتیب قوی‏ترین كشور در خط مقدم جنگ با صهیونیست‏ها از جرگه مخالفان رژیم صهیونیستی خارج شد و این اولین حركت مصیبت بار در روند سازش میان اعراب و اسرائیل بشمار می‏آید.
ـ طرح فهد؛ در آبان سال 1360 ه··.ش (اوت 1981 م) فهد كه ولیعهد عربستان سعودی به حساب می‏آمد، طرح 8 ماده‏ای را جهت حل بحران فلسطین ارائه داد كه از بندهای زیر برخوردار بود:
1. عقب نشینی اسرائیل از اراضی اشغالی سال 1967 م.
2. از میان بردن آبادی‏های یهودی نشین در مناطق اشغالی 1967 م.
3. تضمین آزادی مراسم مذهبی در اماكن مقدسه برای پیروان تمام مذاهب.
4. جبران زیان مالی آن دسته از فلسطینی‏ها كه خواستار بازگشت نیستند.
5. كنترل سازمان ملل بر ساحل غربی و نوارغزه پس از انتقال نیروهای رژیم صهیونیستی.
6. تأسیس دولت فلسطینی در ساحل غربی رود اردن و نوارغزه.
7. شناسایی حق حاكمیت تمام كشورهای منطقه در صلح و همزیستی مسالمت‏آمیز. 8. تضمین اجرای موارد طرح از سوی سازمان ملل متحد یا برخی از اعضای آن سازمان.12
طرح فهد با مخالفت بعضی از دولت‏های عربی به شكست انجامید.
ـ طرح فاس؛ در سال 1361 ه··.ش (سپتامبر 1982 م) شهر فاس در مراكش، محل تجمع سران 21 كشور عرب جهت حل مسئله فلسطین بود. این اجلاس كه به دعوت شاه حسین پادشاه وقت مراكش صورت گرفت. شامل بندهایی چون، عقب نشینی اسرائیل از همه سرزمین‏های اشغالی عرب در 1967م، تخلیه مناطق یهودی نشین ساخته شده پس از جنگ 1967 م، تضمین آزادی انجام فرایض دینی برای پیروان همه ادیان در بیت المقدس، برخورداری مردم فلسطین در حق تعیین سرنوشت خود در پرتو حاكمیت ساف، به عنوان تنها نماینده قانونی مردم فلسطین، نظارت و كنترل سازمان ملل متحد بر كرانه باختری رود اردن و نوار غزه برای یك دوره انتقالی چند ماهه و سپس تأسیس یك دولت مستقل فلسطینی به مركزیت قدس و نیز تضمین برقراری و تداوم صلح و اجرای مواد فوق از سوی شورای امنیت بوده است. این طرح كه چندان تفاوتی با طرح فهد نداشت، پس از ساعت‏ها مذاكره، نتیجه‏ای در برنداشت.13
2. طرح صلحِ نظام بین الملل
ـ ارائه طرح صلح توسط برژنف؛ برژنف صدر اعظم اسبق شوروی سابق، شاید اولین كسی بود كه طرح كنفرانس بین المللی صلح را در سال 1979 م مطرح كرد. وی ضمن محكوم كردن موافقت نامه صلح كمپ دیوید، معتقد بود كه تنها راه حل مسئله فلسطین تشكیل كنفرانس بین المللی صلح به رهبری سازمان آزادیبخش فلسطین، اسرئیل و امریكا و كشورهای صلح طلب است. مجمع عمومی سازمان ملل در 10/2/1981 م در قطعنامه‏ای با اكثریت آرا، برگزاری كنفرانس بین المللی ویژه فلسطین را تحت نظارت سازمان ملل اعلام داشت.
ـ كنفرانس صلح مادرید؛ با آغاز قیام سراسری مردم مسلمان فلسطین كه از سال 1987 م آغاز شد، امریكایی‏ها به این فكر افتادند كه هر چه سریع‏تر باید جلوی شورش‏های فلسطینیان علیه رژیم صهیونیستی را بگیرند. به همین منظور در دسامبر 1988 مذاكرات صلح اعراب و اسراییل، با پادرمیانی امریكا و شوروی سابق آغاز شد.
اولین دور مذاكرات در پایتخت اسپانیا، یعنی شهر مادرید در 30 اكتبر 1991 م و با حضور نمایندگانی از سوریه، لبنان، اسرائیل و رؤسای جمهور آمریكا، شوروی سابق و نخست وزیر اسرائیل آغاز به كار كرد. 14 كنفرانس صلح مادرید پس از یازده دور مذاكرات سرانجام به نتیجه روشنی دست نیافت. مهم‏ترین نتیجه كنفرانس صلح مادرید، شناسایی رژیم صهیونیستی توسط سازمان آزادیبخش فلسطین به رهبری یاسر عرفات بوده است.15
ـ قرار داد غزه ـ اریحا؛ ادامه مذاكرات صلح میان سازمان آزادی بخش فلسطین (ساف) به رهبری یاسر عرفات و رژیم صهیونیستی، سرانجام سند نهایی قرار داد مذكور در 13 سپتامبر1993 م در واشنگتن به امضای طرفین رسید. این قرار داد به نزاع میان سازمان آزادیبخش فلسطین و رژیم صهیونیستی رسماً خاتمه داد. علاوه بر به رسمیت شناختن اسراییل توسط سازمان آزادیبخش فلسطین، رژیم صهیونیستی هم موجودیت ساف را به عنوان نماینده مردم فلسطین پذیرفت.
براساس قرار داد غزه ـ اریحا، رژیم صهیونیستی به سازمان آزادیبخش فلسطین اجازه می‏داد، یك دولت خود مختار فلسطینی (دولت انتقالی) در كرانه باختری رود اردن و نوارغزه تشكیل دهد. دولت انتقالی فلسطین، اداره امور شهرهای كرانه باختری و نوارغزه را به‏عهده خواهد داشت، ولی حفاظت از مرزها و منابع آبی مناطق فوق همچنان در اختیار اسراییل بوده است. در قرار داد مذكور گفته شد كه اعطای استقلال كامل و تشكیل دولت مستقل فلسطینی، پنج سال پس از انعقاد قرار داد غزه ـ اریحا اعطا خواهد شد.16
همه آنچه به عنوان راه‏حل‏های نظامی و سیاسی قضیه فلسطین آمده ، نتوانسته مشكل بحران فلسطین را به پایان برساند و امروزه پس از آن همه راه‏حل‏ها، به نظر می‏رسد فلسطین راه خود را جهت رهایی از چنگال صهیونیست‏ها پیدا كرده است و در قالب انتفاضه، به آینده‏ای سرشار از امید دل خوش كرده است.
ج. ریشه‏های ظهور انتفاضه
انتفاضه به معنی بیداری، آگاهی و غبارروبی ملتی است كه نتیجه نومیدی و شكست‏هایی بوده كه بیش از نیم قرن نصیب فلسطینیان گردید؛ حركت جدیدی كه در دسامبر 1987 م مطابق با آذر ماه 1366 با قیام همگانی و مردمی و به تأثیر از انقلاب اسلامی آغاز شد. این قیام همگانی مردم فلسطین علیه رژیم صهیونیستی، می‏رود تا نظام غاصب اسرائیل را در یك موضع انفعالی و غافل‏گیری قرار دهد.
در دهم اوت 1987 هسته‏ای از جهاد اسلامی فلسطین به یك گروه گشتی صهیونیست‏ها در غزه حمله كردند كه طی آن فرمانده پلیس نظامی اسراییل «ویكنو آرگون» كشته شد. در این عملیات كه به «نبرد شجاعیه» معروف شد، چهار تن از رزمندگان فلسطینی به‏نام‏های محمد سعید جمل، سامی شیخ خلیل، احمد حلس و زهدی قربقع به شهادت رسیدند. پس‏از این حادثه، تظاهرات وسیعی با مشاركت همه نیروهای مردمی و سازمان‏های مسلمان فلسطینی صورت گرفت كه به انتفاضه اول شهرت یافت.
رژیم صهیونیستی در 8 دسامبر 1987 م، برای انتقام از كشته شدن فرمانده پلیس نظامی صهیونیستی بیت المقدس، یك كامیون اسراییلی را به صف كارگران فلسطینی هدایت كرد كه چهار كارگر بی دفاع مسلمان در زیر چرخ‏های كامیون به‏شهادت رسیدند و نه نفر دیگر به‏شدّت مجروح شدند. شهادت كارگران مسلمان فلسطینی اوضاع را در همه مناطق فلسطینی به‏شدّت ملتهب كرد. در پی اعتراض به این عمل جنایتكارانه رژیم صهیونیستی، مردان و زنان فلسطینی به خیابان‏ها ریختند و هسته اصلی انتفاضه شكل گرفت.17
انتفاضه اول توان نیروهای صهیونیستی را گرفت؛ اسحق رابین نخست وزیر وقت رژیم صهیونیستی، پس از این جنبش همگانی مسلمانان فلسطینی در این رابطه اظهار داشت:
«آرزو می‏كنم روزی از خواب برخیزم و ببینم تمام غزه در دریا فرو رفته و از شر این منطقه رهایی یافته‏ام».18
شهید فتحی شقاقی، دبیر كل سابق سازمان جهاد اسلامی فلسطین درباره قیام مردم غزه می‏گوید:
«غزه، در واقع یك سرزمین آزاد شده است. اسراییلی‏ها غزه را مانند یك خفره یا توفانی از آتش بر سرداشتند و نمی‏توانستند از آن رهایی یابند. آنها برای رهایی از غزه، غیر از پیمان صلح راهی نداشتند. عرفات چنین فرصت تاریخی را در اختیار آنان قرار داد تا غزه را در اختیار عرفات قرار دهند».19
انتفاضه اوّل، اجرای عملیات شهادت طلبانه را در سرزمین‏های اشغال شده فلسطین مسیر ساخت و از آن تاریخ جوانان بی شماری در قالب شهدای گردان‏های شهید عزالدین قسام و بیت المقدس به صف نظامیان صهیونیستی زدند و با كشتن تعداد زیادی از صهیونیست‏ها، لباس فاخر شهادت را برتن كردند.
پس‏از ایجاد ناامنی برای صهیونیست‏ها در مناطق مسلمان نشین فلسطینی، شارون قصاب صبرا و شتیلا، در 28/9/2000 م به حرم شریف قدس رفت و طی مصاحبه‏ای وعده داد كه امنیت را برای صهیونیست‏ها به مناطق مسلمان نشین برگرداند. با ورود شارون به بیت المقدس، تظاهرات وسیعی در سراسر فلسطین، علیه این حركت جنایتكارانه به‏راه افتاد كه پس‏از دو سال، همچنان صهیونیست‏ها را در كام آتش و دود فرو برده است. این مرحله به انتفاضه دوم معروف شد.
در پاسخ به این سؤال كه انتفاضه مردم فلسطین، در چه عواملی ریشه دارد، باید گفت كه ریشه‏های ظهور انتفاضه را در عوامل زیر باید جست‏وجو كرد:
1. گسترش اسلام خواهی؛ با پیروزی انقلاب اسلامی در ایران در اواخر دهه 1970م (1357 ه·· .ش) كه رستاخیز اسلامی در جهان پر از ظلم و وحشت نام گرفت، روحیه خودباوری در میان مسلمانان فلسطینی ایجاد شد. تجربه موفقی كه نشان داد، اسلام توانایی رویارویی با قدرت‏های سلطه‏گر و در رأس آنها آمریكا را خواهد داشت. بنیامین نتانیاهو نخست وزیر وقت رژیم صهیونیستی با اعتراف به این خیزش عمومی در جهان اسلام می‏گوید:
«از سوی دیگر در حال حاضر، شاخص‏های دیگری وجود دارد كه مژده دهنده خیر و نیكی برای ملت ما نیست. ما شاهد افزایش جدید اسلام گرایی، از جمله موج قوی انزجار و تنفر علیه اسراییل، از سوی نیروهای اسلامی كه قدرتشان روبه افزایش است، هستیم».20
و در همین رابطه شهید دكتر فتحی شقاقی دبیر كل جهاد اسلامی فلسطین می‏گوید:
«انقلاب اسلامی ایران تأثیر مهمی بر جنبش‏های اسلامی در همه جا، و از جمله جنبش‏های اسلامی اراضی اشغالی (فلسطین) داشت؛ چه این انقلاب آمد تا دلیلی بر امكان پیروزی اسلام بر ظلم و قهر و برپایی دولت اسلامی ارایه دهد. انقلاب اسلامی نمونه‏ای برای تمام جنبش‏های اسلامی گردید».21
او در جایی دیگر می‏گوید:
«هیچ چیز به اندازه انقلاب امام خمینی (ره) نتوانست ملت فلسطین را به هیجان آورد و احساسات آنها را برانگیزد و امید را در دل‏هایشان زنده كند. با پیروزی انقلاب اسلامی ما به خود آمدیم و در یافتیم كه امریكا و اسراییل نیز قابل شكست هستند. ما فهمیدیم كه با الهام از دین اسلام، می‏توانیم معجزه كنیم. از این رو ملت مجاهدما در فلسطین، به انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی به دیده تقدیر می‏نگرند و امام خمینی (ره) را از رهبران جاوید تاریخ اسلام می‏دانند».22
بنابراین نقش مثبت انقلاب اسلامی در انتفاضه مردم فلسطین، مطلبی است كه نمی‏توان به آسانی از كنار آن گذشت.
2. نا امیدی مردم مسلمان فلسطین از ارتش‏های آزادیبخش عربی؛ شكست و ناكامی‏های عرب‏ها در جنگ‏های 1948، 1967 و 1973 و تسلط رژیم صهیونیستی بر كرانه باختری رود اردن، صحرای سینا، نوارغزه و بلندی‏های جولان، نمایانگر عدم توانایی ارتش‏های عربی برای نجات فلسطین بوده است، لذا خیزش عظیم اسلامی مردم فلسطین در انتفاضه، حاكی از یأس و ناامیدی مردم مسلمان فلسطین از ارتش‏های عربی به حساب می‏آید.
3. سیاست سركوب بی رحمانه فلسطینی‏ها توسط رژیم صهیونیستی؛ صهیونیست‏های غاصب در فلسطین آنچنان عرصه را برای مسلمان درون فلسطین تنگ كرده‏اند كه دیگر تحمل را بر فلسطینی‏ها امكان‏ناپذیر كرده است.
تلاش یهودی‏های صهیونیست در از بین بردن هر آنچه كه رنگ اسلام به خود داشته است، از دیگر عوامل سر بر آوردن آتشی بود كه قریب به سه دهه حاكمیت غاصبانه صهیونیست‏ها را به بهای آوارگی و تحقیر شدن، مسلمانان به شهروندان درجه دو تبدیل كرده بود. دكتر فتحی شقاقی در این باره می‏گوید:
«انتفاضه... پاسخی بود به اشغالگران و اعمال سركوب و طغیان و تكبر آنان و اقدامات آنها در ویران سازی منازل، مصادره زمین‏ها، اسكان یهودیان و ساختن شهرك‏ها، شكنجه مبارزان، دستگیری، تبعید، ترور و شكستن استخوان‏های آنان، نابود كردن اقتصاد فلسطین و زیرسازهای جامعه، دزدیدن آب‏ها، تحمیل مالیات و جرایم سنگین، تعطیلی مدارس و دانشگاه‏ها، جلوگیری از كار و كسب، نادیده گرفتن حقوق انسانی و سیاسی و سایر اقدامات مربوط به مجازات دسته جمعی».23
4. سازش سران دول عرب؛ قبول پیمان صلح كمپ دیوید در سال 1978 م توسط انور سادات، طرح 8 ماده‏ای صلح فهد در سال 1981م، و سرانجام كنفرانس صلح فاس (مراكش) در سال 1982 توسط سران كشورهای عربی، امید به آینده را از مسلمانان فلسطینی سلب كرده بود. شهید فتحی شقاقی درباره خیانت دول عرب به آرمان فلسطین می‏گوید:
«انتفاضه پاسخی بود به واقعیت اسف‏انگیز و یأس آور اعراب كه وابستگی، ضعف و سستی خود را آشكار كرده بودند. آن‏ها فلسطین و آزاد سازی فلسطین را توجیهی برای بقای خود می‏دیدند، تا جایی كه مسئله فلسطین را در آخر لیست اولویت‏های خود قرار دادند و همگان این امر را كه حتی در كنفرانس‏هایی مثل كنفرانس سران در نوامبر 1987 م مشاهده كردند».24
5. ناامیدی مسلمانان فلسطینی از سازمان‏های لاییك فلسطینی؛ سازمان‏هایی چون الفتح، الصاعقه، جبهه دمكراتیك آزادیبخش فلسطین، جبهه خلق برای آزادی فلسطین، جبهه آزادیبخش فلسطین، جبهه آزادیبخش عربی و جبهه مبارزات خلقی كه بیشتر آنها پس‏از شكست سنگین ارتش‏های عربی در سال 1967 م در صحنه سیاسی و مبارزاتی مردم فلسطین ظاهر شدند، به لحاظ عدم اعتقاد به اسلام نتوانستند چندان در جنگ با رژیم صهیونیستی موفقیتی كسب بكنند و در ادامه، سرخوردگی تمام به راه‏حل‏های سیاسی پناه آوردند، خود در قیام همگانی مردم فلسطینی به عنوان تنها گزینه حذف اسراییل از گیتی نقش اساسی داشته‏اند. نقش یاسر عرفات در سازش با رژیم صهیونیستی نشان داد كه هیچ امیدی به سازمان‏های مسلح فلسطینی لاییك نیست.
6. ناامیدی و یأس مسلمانان فلسطین از سازمان‏های بین‏المللی؛ رأی به تقسیم خاك فلسطین به صورت 55 درصد به یهودی‏ها و 45 درصد به مسلمان‏ها توسط جامعه ملل در سال 1947 م و كوشش سازمان ملل در به سازش كشاندن مردم فلسطین در قالب صدور قطعنامه‏های بی اثر، نقطه پایانی بود بر امید مردم مظلوم فلسطین از سازمان‏های بین‏المللی كه در یافتند، از این سازمان‏ها هم از جهت رهایی آنها از چنگال بی رحمانه صهیونیست‏ها كاری ساخته نیست.
7. اسلام تنها راه نجات مردم فلسطینی؛ فلسطینی‏ها در یك دوره طولانی مبارزه علیه صهیونیست‏ها دریافتند كه تنها اسلام است كه می‏تواند آنها را از زیر سلطه رژیم غاصب صهیونیستی نجات بدهد. روزنامه آمریكایی «كریستین سانیس مانیتور» با اعتراف به این مطلب می‏نویسد:
«اگر به خاطر مسلمانان رادیكال نبود، صلح بین اسراییل و ساف هرگز به‏وقوع نمی‏پیوست. از شگفتی‏های قضیه این است كه طرفین معاهده، یعنی اسحاق رابین و عرفات، هر دو از ترس یك دشمن مشترك كه همان اسلام سیاسی رادیكال باشد، مجبور به قرار داد صلح شدند».25
قیام عمومی مردم فلسطین پس‏از نماز جمعه‏ها و حركت دسته جمعی از مساجد به عنوان پایگاه اصلی مبارزه علیه صهیونیست‏ها و نامگذاری انتفاضه به انقلاب مساجد، همه و همه حكایت از امید مردم مسلمان فلسطین از اسلام و كمك گرفتن از آن برای استقلال و هویت اصلی خود است. در طی سال‏های اخیر و با قیام انتفاضه، ظهور دو سازمان مسلمان فلسطینی، خود دلیل دیگری بر مدعای اسلامی بودن انتفاضه است كه در ذیل به توضیح این دو سازمان، یعنی جهاد اسلامی و حماس می‏پردازیم:
ـ سازمان جهاد اسلامی فلسطین؛26 در پایان دهه 1970 م، شهید فتحی شقاقی كه مشغول تحصیل در كشور مصر بود، دریافت كه اشكال اساسی در مبارزات نیروهای ملی فلسطینی، دور بودن این حركت‏ها از اسلام اصیل بوده است. او خود تمام تلاش را در جهت اسلامی كردن قیام فلسطینی‏ها به كار برد تا اینكه سرانجام در سال 1980 م، سازمان جهاد اسلامی فلسطین را بنیانگذاری كرد.27
شهید فتحی شقاقی كه در سال 1951 م در شهر غزّه به دنیا آمد و در رشته پزشكی در مصر فارغ التحصیل شد به‏دنبال پیروزی انقلاب اسلامی در ایران، كتاب مشهور خود به‏نام «خمینی، راه حل و آلترناتیو اسلامی» را به نگارش در آورد. او در سال 1981 م از مصر وارد فلسطین شد و خود رهبری سازمان جهاد اسلامی را به‏عهده گرفت. در سال 1983 م به مدت 11 ماه در غزه زندانی شد و در سال 1986 م بار دیگر به مدت چهار سال زندان قطعی و 5 سال زندان تعلیقی محبوس شد و سرانجام در سال 1988 م از داخل زندان به لبنان تبعید شد و در 26/10/1995 م، در جزیره مالت، در مسیر بازگشت از لیبی به دمشق، به‏وسیله دستگاه اطلاعاتی رژیم صهیونیستی (موساد) ترور و به‏شهادت رسید. پس از شهادت او، دكتر رمضان عبداللّه، به عنوان دبیر كل جنبش جهاد اسلامی برگزیده شد. 28
با ظهور سازمان جهاد اسلامی فلسطین، تصویر جدیدی از اسلام در مبارزات مردم فلسطینی ارائه شد و با ارتباط دادن دین با سیاست توسط این سازمان، انتفاضه فلسطین وارد مرحله جدیدی از حیات خود شده است.
ـ جنبش مقاومت اسلامی فلسطین (حماس)،29 این جنبش در سال 1987 م مطابق با 1366 ه··.ش همزمان با قیام سراسری مردم فلسطین (انتفاضه) از اخوان المسلمین فلسطین جدا شد و اعلام موجودیت كرد.
جنبش حماس در ابتدا سعی كرد با تربیت جوانان فلسطینی در قالب عقیده اسلامی، به جنگ با رژیم صهیونیستی برود. رهبری معنوی این جنبش در دست شیخ احمد یاسین است. حماس علیرغم اتخاذ مشی مبارزه مسلحانه با رژیم صهیونیستی در سایه اسلام، با جنبش‏های دیگر فلسطین، نظیر ساف برخوردی مسالمت‏آمیز دارد، و از این نظر با سازمان جهاد اسلامی تفاوت اساسی دارد، زیرا سازمان جهاد اسلامی هیچ رابطه‏ای با سازمان‏های لاییك فلسطینی ندارد، ولی هر دو سازمان در مبارزه بی امان با صهیونیست‏ها، تشكیل دولت اسلامی و آزادی همه سرزمین فلسطین وحدت نظر دارند.30
د. ایران و مسئله فلسطین
رژیم صهیونیستی از ابتدای ظهور در فلسطین، مورد حمایت حكومت پهلوی در ایران قرار گرفت. همكاری‏های نفتی و اطلاعاتی میان ایران و اسراییل در سطح گسترده‏ای شكل گرفت و در سال 1337 ه··.ش نخستین نماینده سیاسی رژیم اشغالگر قدس وارد ایران شد و یك سال بعد دفتر سیاسی ایران در تل‏آویو گشایش یافت. شاه ایران در سال‏های پایانی دهه 1330 ه·· .ش در مصاحبه با سردبیر روزنامؤ كیهان، به طور تلویحی اسراییل را به‏رسمیت شناخت.31 همكاری‏های ایران و رژیم صهیونیستی، بارها مورد اعتراض روحانیون سرشناسی چون آیت الله كاشانی و به‏ویژه امام خمینی(ره) قرار گرفت.
با پیروزی انقلاب اسلامی در ایران به‏رهبری امام خمینی(ره) مخالفت جدی با رژیم غاصب صهیونیستی، سر لوحه سیاست خارجی جمهوری اسلامی قرار گرفت. حمایت‏های معنوی ایران از مبارزات مردم فلسطین، همواره خشم رژیم صهیونیستی را بر انگیخت. امام خمینی(ره) درباره اسراییل فرمود:
«من مجدداً خطر فراگیری غده چركین و سرطانی اسراییل را در كالبد كشورهای اسلامی گوشزد می‏كنم... سران سازش‏كار اسلامی تصور نكنند كه گذشت زمان سیرت و صورت جنایت‏های اسراییل را دگرگون ساخته است و گرگ‏های خون آشام صهیونیسم، از فكر تجاوز و غصب سرزمین‏های از نیل تا فرات دست برداشته‏اند».32
اعلام آخرین جمعه ماه مبارك رمضان توسط امام خمینی(ره)، به عنوان روز «قدس» در راستای حركت عملی در جهت حمایت از مردم فلسطین بوده است. پس‏از رحلت امام خمینی(ره) و اعلام رهبری حضرت آیة اللّه العظمی خامنه‏ای به عنوان رهبری جمهوری اسلامی، بارها معظم له حمایت خود را از مردم فلسطین اعلام داشتند و فرمودند:
«نظام اسلامی (جمهوری اسلامی ایران)، حتی یك ساعت، حكومت غاصب صهیونیستی را به‏رسمیت نخواهد شناخت و همچنان با این غده سرطانی زاییده استعمار مبارزه خواهد كرد».33
مخالفت آشكار جمهوری اسلامی با طرح‏های سازش اعراب و اسراییل، آخرین تلاش‏های صهیونیست‏ها را در به سازش كشاندن جهان اسلام ناكام گذاشته است. این خود واقعیتی است كه آینده فلسطین به حمایت بی چون چرای ایران اسلامی از آن بستگی دارد، چنانكه دكتر ابولؤلؤ از رهبران جهاد اسلامی در همین زمینه می‏گوید:
«در حقیقت، ایران مسلمانان دیگر را زنده كرد. فلسطینی‏ها همواره به ایران نگاه می‏كنند و ایران اراده مستضعفان است. ایران قدرت اسلامی را در جان‏های مسلمانان بیدار كرد. پیروزی انقلاب اسلامی عامل عمده‏ای در تشكیل سازمان جهاد اسلامی فلسطین و پیدایش انتفاضه بود كه نیروی ایمان را در درون مسلمانان زنده كرد».34
در پایان بحث فلسطین، باید گفت كه آینده فلسطین در گرو بالندگی انقلاب اسلامی، به‏عنوان تنها گزینه رهایی مسلمانان از زیر سلطه گران جهانی، به‏ویژه آمریكای زیاده خواه است. حال كه انتفاضه مردم فلسطین موجودیت رژیم صهیونیستی را نشانه رفته و چهره واقعی غاصبان بیت المقدس را بر ملا نمود و حیات دوباره‏ای در روح و كالبد مسلمانان فلسطینی دمیده است، باید عرصه را بر دشمنان اسلام هر چه بیشتر تنگ و تنگ‏تر كرد و در انتظار رهایی سرزمین مظلوم فلسطین از چنگال غاصبانه صهیونیست‏ها بود.
امروز هر شهیدی كه خونش در جای جای فلسطین به زمین ریخته می‏شود، فریاد پیروزی مردمی را سر می‏دهد كه سالیان دراز است، در انتظار آن روز نشسته‏اند.
پی نوشت‏ها در دفتر مجله موجود می‏باشد.


 

 
 نوشته شده توسط منعم در جمعه 9 اردیبهشت 1384 و ساعت 09:04 ق.ظ
 ویرایش شده در - و ساعت -

  لینک ثابت || نطرات [--]

 

 



  صفحات وبلاگ...

   
  درباره وبلاگ
 .: وبلاگ من :.
 
.: ایمیل من :.
 [yahoo]

  نویسندگان
 :: منعم(37)

  موضوعات
 :: عمومی(9)
 :: مذهبی(17)
 :: انتخابات(9)
 :: فلسطین و صهیونیزم(2)

  آرشیو
 :: آبان 1384 (1)
 :: شهریور 1384 (1)
 :: مرداد 1384 (1)
 :: تیر 1384 (2)
 :: خرداد 1384 (5)
 :: اردیبهشت 1384 (27)

 

 لوگوی وبلاگ



 


  لینکستان

 ::  یوسف زهرا

 ::  هیئت دیوانگان حسین(ع)

 ::  منتظرین

 ::  وبلاگ جواد محدثی

 ::  راهنماى پایگاههاى اسلامى

 ::  مركز فرهنگی شهید آوینی

 ::  بسوی ظهور

 ::  وبلاگ نویسان حزب الله

 ::  صبح صادق

 ::  پایگاه اطلاع رسانی موعود

 ::  عدالت خواه امروز عدالت گر فردا

 ::  ارمیا

 ::  باسیدعلی تافتح قدس ومکه

 ::  حریم یاس

 ::  اندر تعملات محمد مسیح

 ::  دیافه

 ::  روزی تو خواهی آمد

 ::  لوح دل...

 ::  انجمن تفكر مبانی

 ::  بچه های قلم

 ::  مجمع وبلاگ نویسان مهدوی

 ::  پاسخگویی سران سه قوه

 ::  دوکوهه


  لینکدونی
 :: تصویر زنده مسجد مقدس جمکران (-)
 
آرشیو لینكدونی


  جستجو



  خبرنامه

  نظر سنجی ...........


  آمار وبلاگ
 بازدید های امروز :
 
بازدید های دیروز :
 
كل مطالب :
 
كل نظرها :
 
كل بازدید ها :
  
ایحاد صفحه : -




entezaresorkh.Mihanblog.com